به نام خالق یکتای بی همتا

سلام  برمهدی فاطمه عج

 سپهررادوست داشتم.اویک بسیجی به تمام معنابود درسخن درفکرودرعمل وآنقدربزرگ بودکه حتی یک لحظه دراین دنیا جانگیرد.گوارایش باد میهمانی برخوان گسترده شهداو سیدالشهداء(ع) باوجودي که زيادباايشون آشنانبودم اما يه بارتوفيق شدازنزديك دريك مراسم يادمان شهدا ببينمشون وبراي هميشه يادشون درخاطرم زنده بمونه براي همين  در سالگرد آسمونی شدنش شعري به يادهمون روزديدارنوشتم که تقدیم حضورتون می کنم.

تقدیم به شاعرسفرکرده مان زنده یادابوالفضل سپهر

توئی که نشناختمت!

یه روز ازاون روزهای خوب خدا

وقتی بسیجی های دانشگاهمون

توی یاددواره ی شهدا،جمع شده بودند دورهم باصفا

یه مرد آسمونی،یه زائرکربلا،اومدبه جمع بچه های باصفا

اومدبرامون بگه ازاون روزای خوب و قشنگ جبهه ها

اون روزایی که عاشقان نینوا،باذکریاحسینشون

دلهاشونو می بردندتا اوج حریم کبریا

اون روزسپهراومدکه ازخدابگه

ازشهدا ء ویارای یه رنگ جبهه هابگه

اومدبگه که عاشقان کربلا،یه روز توسنگرای عشق

درس محبت می دادند

اومدبگه اگه یه روز رفتی به جبهه های نور

               مسافروادی کربلاشدی،سری به سنگرابزن!

به یادجمع شهداء ورفقای باوفا

روسجده گاه خاکی شون،نمازعاشقی بخوان!

سپهراومد به مابگه،این روزاتوخیابونا،دیگه مثل اون قدیما

دیگه مثل دوران جنگ،بوی رفاقت نمی یاد

دیگه توآسمون ِ شهرامون،عطرشهادت نمی یاد.

هرچی که هست یه مشت خاطرات ِ جنگ توقلبمون سنگین وسنگین ترشده.

سپهر اومد باشعرهای آبی خود،دلهاروآسمونی کرد

باذکر خاطرات ِ خود،چشمامونو بارونی کرد

حیف که اون روز وقتی اومد ماخوب نشناختیمش

بابای خوب جبهه رو،توقصه هاگذاشتیمش!(1)

این شعروگفتم که بگم واسه همه بسیجی ها:

اگه سپهر جبهه جنگ نرفته بود

اگه یه روز اسلحه دست نگرفته بود

اما دل ِ زخمی ِ او،میدون ِ مینها شده بود

اون قلم ِ سبز سپهر،عاشق و شیداشده بود.

اومد که ازمولابگه،چه زودکربلائی شد

وقتي حديث ِ يارروخوند ،آلاله خدائي شد.

 پی نوشت:

(1)اشاره به شعر اتل متل یه بابا ازدفترآبی سپهر

سلام

سلامي متفاوت و گرم ترازسلامهاي پيشين درآدينه اي سبز براي تو ،به
يادتو،تقديم به تو

هرروز و هرشب و هرهفته و هرماه منتظرمي مانم ،چشم به راهت تابيايي
اما نمي آيي؟. ..

هرجمعه به يادت ،درهرندبه ،باهردعاي عهد،با خواهش و تمنا درآرزوي
آمدنت و ديدنت چشم به راه مي مانيم دعامي خوانيم وازخدامي خواهيم که بيايي! اما خوب
مي دانيم که دليل نيامدنت ازسرتقصيرات  خودماست!

وقتي چشمان کودکان سرزمين زيتون و آفتاب با بوي نان تنها بوي نان
سيرمي شود وشکمشان همچنان خالي وگرسنه مي ماند!! دلت نمي خواهدبيايي!

وقتی صداي ضجه زنان و ناله دختران و اشک وآه کودکان مظلوم دربند
دشمنان ظالم رامي شنوي و مي نگري دلت نمي خواد بيايي!

وقتی مظلومیت و به فراموشی سپردن سرداران بی سنگر و حماسه سازان  سالهای رزم وپایمال شدن خون گرانقدرشهداراتوسط بعضی

 نااهلان و غافلان می بینی سخت پریشان خاطرمی شوی به یاد ثارالله ،حضرت اباعبدالله الحسین می افتی و می گریی و خودت راهمانند تنهاترین سردار حضرت امام حسن مجتبی(ع) حس میکنی و دلت نمی خواهد بیایی!

وقتي بي عدالتي ها ،ناملايمتها، رياکاريها،دروغ ها و مهدي هاي
دروغين عصرانتظاررامي نگري دلت نمي خواهد بيايي!

وقتي کاهل نمازي و تنبلي هاي غافلان و سستي ها و کجرويهاي نااهلان
و بي دينان ويا منحرفان دردين و شبهه افکنان رامي بيني دلت مي شکند و دلت نمي خواهد
بيايي!

مي دانم همه سهل انگاري هارامي بيني و ازکنارشان بادل پردرد مي
گذري !مي دانم  هرروزشاهد هزاران رنگبازي و نيرنگها و فريبها ي بعضي مردم
روزگارهستي وازته دل دعاميکني خداوند بي همتا هدايتشان کند!

مي دانم و خوب مي داني  دوستاني هم داري که سخت شيفته و مشتاق روي
توهستند و ازهمه اين نامهرباني ها دلشان پرازدرداست و تنها آرزويشان آمدن
تواست!

ومي دانم و خوب مي داني که چقدر دلمان برايت تنگ شده است ...پس بيش
ازاين مارادراين ايستگاه انتظارچشم به راه مگذارو قدم بر چشم و دلمان بگذاربياکه 
آدينه هاهم برايت باراني شده است ...

حال که هرروز تشنه ترازديروزمشتاق باريدنت مي شوم معناي سيد ايام
بودن روزجمعه رامي فهمم ودرک مي کنم.

بازهم گلهاي نرگس رادسته مي کنم وبرسرراهت مي نشينم خداراچه ديده
اند غافلان ،شايدآدينه حضورتو نزديک باشد...

 مهياي آمدنت هستيم دراين بهاررمضان ، و منتظرشنيدن آواي خوش قرآن
تودلربا مي مانيم.

چه خوش است صوت قرآن زتودلرباشنيدن

                    به رخت نظاره کردن سخن خداشنیدن

     اللهم عجل لوليک الفرج